Voordat ik ooit opruimcoach werd, wist ik eerlijk gezegd niet eens dat het bestond. Ik zag jaren geleden een reclame van de NHA voor een opleiding tot opruimcoach. Mijn eerste gedachte? "Bestaat dat dan?" Blijkbaar wel. En de tweede gedachte: "Maar dat wil ik graag doen!"
En als ik nu vertel wat ik doe, krijg ik vaak reacties als:
"O, dan zul jij mijn huis wel een chaos vinden."
"O dan moet je maar niet bij mij komen haha."
Of mijn persoonlijke favoriet: "Maar ik hou juist van rommel! Al die onzin over netjes..."
Dan antwoord ik meestal: "Dán ben ik waarschijnlijk niet voor jou bedoeld."
Toch merk ik dat het woord ‘opruimcoach’ vaak iets losmaakt.
Wat ik best vaak hoor is: "Ik schaam me eigenlijk een beetje voor mijn huis." Rommel voelt voor veel mensen heel persoonlijk. Alsof het iets zegt over wie je bent. Alsof een rommelig huis betekent dat je lui bent, ongeorganiseerd of geen grip hebt op je leven.
Anekdote:
Toen ik nog met mijn ouders en oudere broer samenwoonde, leefden we in een gezellig, maar best wel rommelig huis. En altijd, precies als het écht even heel rommelig was in de huiskamer, belde er onverwacht iemand aan. De blinde paniek in de ogen van mijn moeder was dan zó groot. O nee, precies nu! Dan racete ze door de woonkamer terwijl mijn vader de deur opendeed.
Mijn moeder leek zich soms te vereenzelvigen met de rommel in huis. Alsof een rommelige woonkamer betekende dat zij tekortschoot als moeder of huisvrouw. Terwijl zij juist zoveel aandacht voor ons had en van ons huis een ontzettend gezellige plek maakte. Bij ons thuis mocht altijd veel. We speelden bijvoorbeeld eindeloos ‘winkeltje’ door het hele huis heen. Natuurlijk gaf dat soms best behoorlijk wat rommel. Maar díe rommel was het gevolg van een huis waarin geleefd en gespeeld werd.
De stress die onverwacht bezoek bij mijn moeder opriep, was echter zo aanwezig in haar hele wezen dat die waarschijnlijk ook invloed op mij heeft gehad. Zelfs nu houd ik nog steeds niet van onverwacht bezoek.
Maar, ik bleek zelf een heel opgeruimd persoon te zijn. Regelmatig sorteerde en richtte ik als jong meisje de hele keuken opnieuw in. Ik vond het leuk om te doen en het gaf mij rust.
Wat ik destijds nog niet in de gaten had, is dat ik waarschijnlijk te veel informatie in mijn brein kreeg door alles wat er lag.
Is mijn opruimkarakter een oorzaak of een gevolg van het gezellige, rommelige huis? Geen idee. Ik weet wel dat mijn oma (van mijn vaders kant) zeer netjes was. Leuker is om te veronderstellen dat ik dat van haar heb geërfd!
In ieder geval: ik sorteer en orden al mijn hele leven dingen. Bij mij vind je geen verstopte paperclips of muntgeld in de fruitschaal. En dat vind ik persoonlijk gewoon heel fijn.
Maar daar zit ook precies het misverstand over een opruimcoach.
Ik loop echt niet rond met een beoordelingsformulier waarop staat hoeveel spullen iemand mag hebben. Ik ben niet de politie van de opgeruimde woonkamer. Sterker nog, het aantal spullen interesseert me eigenlijk helemaal niet. En netjes ook niet. Mijn eigen werkkamer/atelier is ook niet per se supernetjes.
Ook denken mensen vaak dat een opruimcoach alleen nodig is als het thuis écht uit de hand is gelopen. Maar wat mij interesseert, is of iemand prettig leeft in zijn eigen huis. Hoe staat het met de persoonlijke energie? Het overzicht?
Sommige mensen worden gelukkig van een strak interieur met drie planten en een lege vensterbank. Anderen voelen zich juist thuis tussen boeken, foto's, verzamelingen en herinneringen. Allebei prima.
Een opruimcoach is er niet om spullen weg te krijgen. Een opruimcoach is er voor mensen die last hebben van hun spullen. Dat is iets heel anders.
Mensen bellen omdat ze zelf vastlopen. Omdat ze een kamer niet meer gebruiken. Omdat ze steeds dezelfde spullen kwijt zijn. Omdat een verhuizing eraan komt. Omdat ze na een overlijden door de bomen het bos niet meer zien. Omdat ze door ziekte (tijdelijk) uitgeschakeld zijn. Of simpelweg omdat ze verlangen naar meer rust. En soms zijn er gewoon jarenlang spullen bij gekomen zonder dat er genoeg zijn weggegaan.
Ik denk altijd: vertel eens. Waar loop je tegenaan? Want achter elke volle kast, rommelige zolder of overvolle schuur zit een verhaal. En dat verhaal is veel interessanter dan de spullen zelf.
Misschien moeten we het beroep ooit een andere naam geven. Maar voorlopig houd ik het gewoon op opruimcoach, ik heb nog geen beter alternatief gevonden.
Dus nee, ik beoordeel je huis niet. Dat doe jij waarschijnlijk zelf al meer dan genoeg!
Wat ervaar jij bij het woord opruimcoach?
Joepie!
Neu, niks voor mij…
Misschien handig, maar...
Ik ben benieuwd!