Onlangs zocht ik met een klant al haar serviesgoed uit.
Ze gaat verhuizen en wil ‘schoon’ naar haar nieuwe huis.
Het liefst met alleen wat ze écht nodig heeft. Een mooi streven.
Alles op tafel
We hebben alles op haar grote keukentafel uitgestald en gesorteerd op:
➰ waarvoor gebruik ik het?
➰ gebruik ik het überhaupt nog?
➰ is het heel of kapot?
➰ mooi of niet meer zo mooi en…
➰ ik wist niet eens meer dat ik het had…
Nog geen derde van het servies is uiteindelijk overgebleven.
Wat een overzicht. En vooral: wat een ínzicht.
Door zo alles bij elkaar te zien, werd duidelijk wat ze écht gebruikte, wat ze mooi vond en wat eigenlijk al een hele tijd onnodig ruimte innam.
Dat maakte het kiezen voor haar een stuk makkelijker en gaf rust.
Er was ruimte voor meer dan alleen opruimen
Er werd gelachen.
Er was ruimte voor haar verhaal.
En af en toe was daar een mooie, diepe zucht van opluchting en emotie.
Want opruimen gaat lang niet altijd alleen over spullen.
Soms gaat het over keuzes maken.
Over herinneringen.
Over loslaten.
Over ruimte creëren voor wat wél bij je past.